07-03-08

 

Zoals je misschien wel stilletjesaan begon te merken, is het al erg lang geleden dat er op deze blog nog iets gepost werd.Geen paniek, ik leef nog. Ik heb het alleen even druk gehad met enkele "real life" veranderingen (vooral dan de overgang student --> werkmens), én met het op punt stellen van een heel nieuwe CineMageek...Het resultaat staat nog niet helemaal op punt, maar is wel al hier te bewonderen:http://er-was-eens.com/cinemageek/Nieuwe film- en filmmuziekbesprekingen worden vanaf nu op deze site toegevoegd. Hopelijk tot "daar"!

22:58 Gepost door Lachesis Benton in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-11-06

The Devil Wears Prada

devil grootYou sold your soul to the devil when you put on your first pair of Jimmy Choo's!

Objectief: ***
Subjectief: ****

Miranda Priestly is de gevreesde hoofdredactrice van Runway, een toonaangevend modeblad. Haar humeurwisselingen maken of kraken carrières.
Haar nieuwe assistente Andrea ('Andy') Barnes probeert zich staande te houden terwijl haar onmogelijk veeleisende bazin bevel na bevel op haar afvuurt…
(bron: Cinebel)

Er zijn zo van die films waarvan je gewoon weet "Die moet ik gezien hebben". Voor mij was The Devil wears Prada er zeker zo eentje. Sinds enkele maanden heb ik zelf het plezier om als persoonlijke assistente te werken en de modewereld is niet zo heel ver verwijderd van de parfumeriewereld. Gelukkig is mijn baas geen Miranda Priestly (ik zou wel maken dat ik er weg was dan!) en ben ik bij mijn weten ook niet in één of andere parfum-bitch aan het veranderen (mijn broers zullen dit waarschijnlijk tegenspreken).
Enfin, ik ga hier geen verdere persoonlijke ontboezemingen doen, daarvoor is mijn leven allesbehalve interessant genoeg en bovendien moet het hier gaan over de film zelf.

Ik vond hem goed. Ik heb me geamuseerd zonder me echt overdreven te ergeren aan het een of het ander.
Ik snap wel dat de film niet door iedereen zo positief onthaald wordt. Uiteindelijk is het verhaal erg simpel en zo cliché als dat het groot is ("lelijk eendje" dat totaal onervaren in de modewereld beland, daar dan ineens een babe van formaat wordt, onderweg ook haar "normen, waarden en lief" verliest maar dan uiteindelijk “tot inkeer komt”). Zij die een scherpe parodie of cynische kijk op de mode-industrie hadden verwacht, komen er bedrogen uit.

Wat biedt de film dan wel? Een tweetal uurtjes aangenaam vertier, niets meer, niets minder. En Meryl Streep, die zoals altijd weer perfect haar personage weet neer te zetten. Toegegeven, de regisseur en schrijver helpen haar hier een heel stuk in. Nog voor we ook maar een glimp van Miranda hebben opgevangen, geven de haastige en zenuwachtige camerabeelden en de paniekerige reacties van de medewerkers op Runway aan dat het geen doetje is dat daar zo dadelijk het gebouw komt binnenwandelen. Streep maakt het af. Niet door te schreeuwen, te razen of te tieren, maar door met zeemzoete, bijna zweverige stem de meest vernietigende commentaar en onmogelijke bevelen te geven. Ze slaagt er op geloofwaardige manier in iedereen rondom haar een gigantisch, onredelijk schuldgevoel te geven (Waarom vliegen er nu geen vliegtuigen tijdens een orkaan?).

De jonge actrice Anne Hathaway weet zich mooi staande te houden naast zo een monument. De jongeren onder ons zullen haar misschien kennen uit "sprookjesfilms" als Ella Enchanted of The Princess Diaries. De laatste tijd waagt ze zich echter ook meer en meer aan "serieuzer" werk en was ze onder andere te zien als vrouw van Jake Gyllenhaal in Brokeback Mountain. Ze heeft net de opnames van Becoming Jane (een biopic over Jane Austen, achter de rug (ik ben eens benieuwd hoe haar Engels accent klinkt) en tussendoor dus nog even dit luchtige The Devil Wears Prada. Een "lelijk eendje" zal ze wel nooit zijn, maar toch heeft ze, zeker in het begin van de film, een erg "gewone" uitstraling, die ervoor zorgt dat je je op de één of andere manier toch met 'Andy' kunt identificiëren. Ik vond trouwens ook dat haar transformatie op zich nog meeviel, wat haar familie en vrienden ook mogen beweren. Ok, ze gaat wat duurder gekleed, maar hoe zou je zelf zijn als je gratis al die merkkledij in de schoot geworpen krijgt? Ze bleef altijd even vriendelijk (zelfs tegen personen die het allesbehalve verdienden, wat dan wel weer overdreven was), dus snap ik niet waarom haar vriendje en kennissen zaten te zagen over "de nieuwe Andy". Ze was steeds in de weer voor haar werk, maar daar kan zij op zich weinig aan doen. Ik zou er trouwens ook niet mee kunnen lachen, moesten mijn vrienden een telefoontje van mijn baas boycotten.
In de bijrollen zien we onder andere de knappe Simon The Guardian Baker als rokkenjager Christian Thompson, Emily Blunt als bitchy (maar net niet té) – euh- Emily en Stanley Tucci die als Nigel een erg leuke (zij het ongelofelijke cliché) rol neerzet.

Het script zat goed in elkaar, allemaal erg voorspelbaar maar dat is geen zonde natuurlijk. Toch… naar het einde toe waren er een paar dingen die lichtjes mis begonnen te lopen. Zo klonk de “I’m not your honey”(of iets in die aard)-repliek nogal geforceerd (al zag ik hem van mijlenver afkomen) en het einde (de trip naar Boston, Miranda’s mail naar de uitgever van die New Yorkse krant) was een beetje te veel van het goede. Ma bon, kleinigheden uiteindelijk, die zeker niet opwegen tegen de 2 h zorgeloze ontspanning die deze film te bieden heeft!

Weetjes:
- Zoals de HP-fans onder jullie wel weten, is het ver onmogelijk nu al aan het zevende boek te komen (vooral omdat het nog niet helemaal geschreven is). In ieder geval is één van de nepboeken uit de film voor een slordige $ 586.00 onder de hamer gegaan…

--

The Devil Wears Prada (2006)

Van David Frankel

Met Meryl Streep (Miranda Priestley), Anne Hathaway (Andrea Sachs), Emily Blunt (Emily), Stanley Tucci (Nigel), Adrien Grenier (Nate), Simon Baker (Christian Thompson), …

Script van Aline Brosh McKenna, gebaseerd op het boek van Lauren Weisberger

Muziek van Theodore Shapiro

14:34 Gepost door Lachesis Benton in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-10-06

War of the Worlds

waroftheworldsBy the toll of a billion deaths, man had earned his immunity, his right to survive among this planet's infinite organisms. And that right is ours against all challenges.

Objectief: ****
Subjectief: ****

Het eerlijk gezegd vrij zielige leven van Ray Ferrier wordt op buitengewone en gewelddadige manier verstoord, wanneer allesvernietigende aliens besluiten van de aarde hun nieuwe thuis te maken. Meteen zetten ze de grote middelen in om onze blauwe planeet meer naar hun smaak in te richten. Paniek barst los, er vallen duizenden doden, en het enige wat Ray rest, is zijn vervreemde kinderen zoveel mogelijk bescherming te bieden…

Opgelet voor spoilers!

Deze film was moeilijk om te bespreken. Of anders gezegd, moeilijk voor mij om me er een precieze mening over te kunnen vormen. De persoon met wie ik hem verleden jaar in de cinema gezien heb, zal misschien nog wel weten dat ik er niet zo enthousiast over was. Pas op, ik heb het altijd een “goede” film gevonden, maar het was niet mijn ding. Het verhaal liet me koud. Ik keek naar massahysterie, en het deed me niets. Ik schaam me een beetje dit hier te schrijven, maar ik had meer iets “à la Independance Day” (nu zien mijn wangen bloedrood) verwacht.
Ik stoorde me ook aan het al te grote happy end op het einde en de nogal snelle komaf met de buitenaardse indringers. Het verhaal sleepte en sleepte en ineens – poef – voor je het goed en wel beseft is het gedaan.
En dan was er nog de keuze van perspectief: het hele verhaal wordt beleefd vanuit het Tom Cruise personage, egoïstische Ray (waarvan je je echt afvraagt hoe die ooit aan een vrouw geraakt is). Op zich erg knap natuurlijk, maar voor mij was het te beperkt. Ik wou meer. Ik wou achtergrondinformatie: Waar komen die aliens vandaan? Hoe komt het dat ze nu ineens de aarde binnenvallen? Hoe werkt hun technologie? Vanwaar komen die rode planten vandaag? Enzovoort, enzovoort, …
Enfin, ik zou de film subjectief 2 sterretjes gegeven hebben.

Objectief, dat is wat anders (vandaar ook de opsplitsing). Spielberg is een meester in zijn vak en weet zich ook te omringen met de juiste mensen. Proficiat aan de cinematograaf die met prachtige belichtingen en knappe filteringen een heel mooi kleurenpalet en enkele erg mooie shots weet te schetsen, schieten. Proficiat aan Williams die met zijn spannende (zij het minder toegankelijke score) de juiste spanning maar ook rust weet te ondersteunen. Proficat aan de scriptschrijvers die toch wel voor enkele erg mooie dialogen en broodnodige grappige momenten weten te zorgen. En proficiat aan de cast. Yep, je zou het bijna vergeten met al zijn gespring op televisieshowbanken en ander bizar gedrag, maar Mr Cruise is een goed acteur (beter dan generatiegenoot Brad Pitt in ieder geval, naar mijn bescheiden mening dan). Zijn personage is ongeveer de nachtmerrie van iedere vrouw: een egoïstisch groot kind. Het is geen held. Zelfbehoud is zijn primaire reactie. Geleidelijk aan komt daar dan ook het zelfbehoud voor zijn kinderen bij. Wat is het eerste dat hij doet wanneer hij het gevaar van de buitenaardse wezens ontdekt? Een auto stelen en er als de bliksem van doorgaan. Eerlijk gezegd een heel menselijke reactie. Cruise doet ons zowaar vergeten dat we naar een gekke filmster zitten te kijken!
Zoon Robby is van een heel ander kaliber en wil wel de held gaan uithangen (ach, die onstuimige jeugd toch). Een clash tussen vader en zoon is onvermijdelijk en leidt uiteindelijk tot een nogal Sophie’s Choice-achtige climax. En toch blijkt de kloof tussen Robby en Ray ook niet onoverkomelijk: de trots op Rays gezicht wanneer hij ziet hoe zijn zoon mensen op de ferry probeert te helpen, spreekt boekdelen.
Ray’s dochter, Rachel, wordt vertolkt door Dakota Fanning, in het algemeen gezien als één van de beste kindactrices ooit. Ze speelt inderdaad overtuigend, al begon haar geschreeuw me uiteindelijk serieus op mijn systeem te werken (maar dat zal wel de bedoeling geweest zijn – realisme boven alles).
Tim Robbins maakt ook zijn opwachting in een korte maar (psychologisch) erg sterke bijrol. De manier waarop hij aan zijn einde komt, benadrukt alleen maar dat Hollywood (of toch een bepaald gedeelte ervan) de klassieke held achter zich laat en meer “gewone mensen in buitengewone situaties” wil laten zien. Het doet je je zelfs afvragen hoe je zelf zou reageren, moest je in Ray’s situatie zitten.

Goed, dat waren dan de 4 sterren objectief. Maar waarom dan nu ook 4 sterren subjectief? Wat is er veranderd?
Wel, ik heb ondertussen het boek gelezen. Suprise, suprise, maar ook hier stond ik het begin vrij negatief tegenover. Het is erg afstandelijk geschreven. Een verteller vertelt droog, als een getuige op de rechtbank, wat er precies allemaal gebeurd is. Niets meer, niets minder. Wat niet wil zeggen dat er ook geen persoonlijke gevoelens inkomen, maar alles blijft ongelofelijk abstract. Niemand heeft een naam (behalve dan astronoom Ogilvy, die al snel het loodje legt), voor de rest zijn het “The Curate”, “My Wife”, “The Artillery Man”, “My Brother”, … het vergemakkelijkt niet meteen de inleving. Maar dan botste ik ineens op het schitterende hoofdstuk van de exodus uit Londen, en ik was er mee weg.
In de film wordt ook afstand gecreëerd, maar dan vanuit het concrete. Je blijft zodanig dicht bij bepaalde personages hangen (zoals reeds gezegd, speelt alles zich af vanuit Ray’s standpunt), dat je dan op het hogere niveau niets weet. War of the Worlds is inderdaad geen Independance Day (waarin kartonnen helden met flitsende oneliners “are kicking some alien butt”), maar zoveel meer. Of het nu aliens, of Europeanen (dank u, Robby!) of terroristen zijn, … daar gaat het niet om. Waar het hier wel om gaat, zijn diepmenselijke instincten en reacties in situaties waarin je elke controle verliest, the survival of the fittest, het eten of gegeten worden, … En het is volgens Spielberg geen fraai zicht…

--
Weetjes:
- Die Spielberg toch. Tijdens de hectische veerboot-scène haalde hij Tom Cruise en Dakota Fanning de daver op het lijf door uit gigantische luidsprekers het hoofdthema van Jaws te laten spelen.
- Voor de mensen die vertrouwd zijn met het boek: het Tim Robbins-personage is een mix van drie boekenpersonages: Ogilvy (obviously! – een vriend van de verteller), de Curate (ze eindigen op gelijkaardige manier) en de Artillary Man.

--

War of the Words (2005)

Van Steven Spielberg

Met Tom Cruise (Ray Ferrier), Dakota Fanning (Rachel Ferrier), Justin Chatwin (Robby), Tim Robbins (Ogilvy), Miranda Otto (Mary Ann), …

Script van Josh Friedman en David Koepp, naar het boek van H.G. Wells

Muziek van John Williams

15:29 Gepost door Lachesis Benton in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende