27-11-05

Harry Potter and the Goblet of Fire

Harry Potter and the Goblet of Fire


Kleine jongetjes worden groot

****

Difficult times lie ahead, Harry. Soon we must all choose between what is right and what is easy…

Harry’s vierde jaar aan de Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry belooft er opnieuw één vol spanning en onvoorziene gebeurtenissen te worden.
De school organiseert immers het befaamde TriWizard Tournament waarin drie leerlngen, elk van een verschillende tovenaarsschool, mogen strijden voor ‘eternal glory’. Het is de vuurbeker uit de titel die de respectievelijke kandidaten selecteert. Maar dan duidt de beker voor Hogwarts een tweede kandidaat aan: ook Harry zal aan het levensgevaarlijke toernooi moeten deelnemen. Leidt onze jonge held aan grootheidswaanzin of zit er kwaad opzet achter?
En dan is er nog de dreigende terugkeer van Hij-die-niet-genoemd-mag-worden…

Voor al de volwassen Harry Potter-fans onder jullie, slaak maar die zucht van verlichting: onze favoriete tovenaarsleerling is niet langer voor de kleintjes alleen. Haal die cover van de Da Vinci Code maar van rond The Halfblood Prince en lees eindelijk zonder rode wangen Harry’s avonturen.

Zij die de boeken kennen, weten dat de sfeer er, naarmate Harry’s jaren in Hogwarts verstrijken, niet echt vrolijker op wordt. En gelukkig volgen de films dezelfde trend.
Na Columbus’ twee eerste adaptaties (beide vrij goed, maar al bij al te luchtig en te oppervlakkig) gooide Alfonso Cuarón het voor zijn verfilming van The Prisoner of Azkaban over een andere boeg. Steeds meer wordt de illusie van veiligheid, dat de kindertijd uiteindelijk is, doorbroken. De hoofdpersonages zetten hun eerste stapjes richting volwassenheid, decors en setting werden donkerder; kortom, de sfeer werd grimmiger.

De Britse regisseur Mike Newell (Donnie Brasco, Four Weddings and a Funeral) heeft er, tot onze grote vreugde, voor gekozen deze ingeslagen weg verder te volgen.
The Goblet of Fire is de eerste Harry Potter-film die in de States het kindonvriendelijke PG-13 toegewezen kreeg, en dit (voor één van de weinige keren) eens niet zonder reden.
Zodra je de eerste noten van de muziek hoort, voel je het al: “Dit is anders!”.Tijdens de openingscène krijgen we meteen een slang op strooptocht te zien. Wanneer dan ook nog eens het zo vertrouwde titelthema niet langer betoverend onschuldig maar eerder dreigend en zelfs kortweg ‘creepy’ klinkt, zijn alle gedachten dat deze film “opbeurend tijdverdrijf” zal zijn, voorgoed uit onze gedachten verbannen.

En toch… Ondanks de bloedstollende Deatheaters (nog griezeliger dan dat ik me ze had voorgesteld), de spannende taken van het toernooi en de weerzinwekkende “verrijzenis” van Lord Voldemort (een schitterende Ralph Fiennes) is Goblet of Fire ook één van de grappigste films van de reeks.
De jonge acteurs die zich duidelijker steeds beter in hun rol voelen, kunnen heel goed met die humor om (al is Emma Watson’s Hermione soms net iets té bazig of té moederkloek-achtig). Harry, Ron en Hermione zijn uiteindelijk ook maar gewone tieners die graag lachen, verliefd worden en doodzenuwachtig zijn wanneer ze een afspraakje voor het bal moeten vinden.
In deze donkere film is humor des te belangrijker, en het stuk tussen de eerste en de tweede taak vormt een leuke verademing tussen al het vrij intense geweld.

Het zal immers niemand die de boeken gelezen heeft, verbazen dat Goblet ook meteen de film met de meeste actie is.
Het moet voor Steven Kloves geen eenvoudige klus geweest zijn de 636 bladzijden (volwassen editie, Engelse versie) tot een film van schappelijke tijdsduur te reduceren. Er zijn met andere woorden heel wat stukken gesneuveld. Bye-bye de wedstrijden van de Quidditch World Cup, bye-bye de vele subplots die blijkbaar niet belangrijk genoeg zijn (Hermione’s SPEW, Dumbledore’s Giant Mistake, …).
Kloves heeft zich duidelijk vooral gefocust op de drie taken van het TriWizard Tournament (met hier en daar enkele wijzigingen). De spanning (en bijhorende Special Effects) spettert van het scherm. Hierdoor is de film niet altijd even evenwichtig; sommige stukken vliegen aan de snelheid van een HST voorbij, andere volgen dan eerder het tempo van de boemeltreinen tussen Leuven-Dendermonde. Zo ziet de draak bij de eerste taak er zeker erg spectaculair uit, maar naar ons bescheiden mening was het toch misschien allemaal net iets ‘over the top’.

Over de acteerprestaties kunnen we eenduidig positief zijn. De vaste waarden (hoe weinig ze er jammer genoeg inkwamen) hebben zich blijkbaar weer enorm geamuseerd bij het vertolken van hun rol (McGonagall’s aankondiging van het Yule Ball – “It is at this time that we will gather for some well-mannered frivolity”) en Fred en George zijn voor de eerste keer (Halleluia!!) meer dan een pover afkooksel van hun boekevenbeelden.
Ook de nieuwkomers geven elk hun eigen interpretatie aan hun personage. Misschien klinkt Barty Crouch net iets te zacht (maar dat geeft hem een zekere broosheid; de man is uiteindelijk alles kwijt), is Mad-Eye Moody net iets te brutaal of ruw en is Rita Skeeter net iets minder gemeen dan de alter-ego’s in het boek, allemaal blijven ze in hun rol. Er worden nu andere aspecten van hun karakter geaccentueerd. Dat geldt zeker voor Gambon’s vertolking van Dumbledore, die niet door alle fans even gesmaakt wordt.
Het was even schrikken toen we tijdens Prisoner konden kennismaken met deze volledige nieuwe Dumbledore. Michael Gambon maakte het personage mysterieuzer, energieker en misschien ook wel een tikkeltje meer “mental” (zoals Ron zou zeggen). Weg was de oude, lieve, wijze opa.
In Goblet gaat hij nog een stapje verder. Dumbledore is niet langer de persoon die alles onder controle heeft; dingen ontsnappen hem, en hij wordt er onrustig en kwetsbaar door. Nog een teken dat de veilige kindertijd voorgoed voorbij is.

Grote ster is echter Ralph Fiennes, die perfect gecast is als Harry’s nemesis, Lord Voldemort. Zonder ook maar één keer zijn stem te verheffen, zuiver met zijn présence, straalt hij zo een enorme kracht en kwaadaardigheid uit dat je meteen begrijpt waarom de helft van de tovenaarswereld het op een angstig lopen zet wanneer zijn naam nog maar wordt genoemd.
Het zullen spannende jaren worden voor onze held (liever hij dan wij in ieder geval!) en wij kunnen alvast niet wachten om ook de volgende episodes op het grote scherm te kunnen bewonderen.

Koop dat ticket!
Als je wil genieten van een spannende, grappige en donkere familiefilm. Ga dan wel naar een late voorstelling (zonder kinderen), want het zit er dik in dat die de zaal bij elkaar zullen schreeuwen…

Vermijden als de pest!
Als je de boeken te veel gelezen hebt. Er zijn nogal wat dingen veranderd en er zal wel altijd een stuk verdwenen zijn dat je zelf als onmisbaar beschouwt.

Weetjes:
- Blijkbaar worden ook jonge acteurs niet gespaard van doodgewone tienerkwaaltjes, zoals puisten. Om close-ups niet te onsmakelijk te maken, werd er duchtig gebruik gemaakt van de “digital spot removing” – techniek.

Links:
- Popcorn
- Humo
- Empire
- BBC
- Variety
- Hollywood Reporter
- Entertainment Weekly
- Reelviews
- Roger Ebert

--------- Harry Potter and the Goblet of Fire (2005)

Van Mike Newell

Met Daniel Radcliffe (Harry Potter), Rupert Grint (Ron Weasley), Emma Watson (Hermione Granger), Michael Gambon (Albus Dumbledore), Maggie Smith (Minerva McGonagall), Ralph Fiennes (Voldemort), Robbie Coltrane (Hagrid), Brendan Gleeson (Mad-Eye Moody), Alan Rickman (Severus Snape), …

Script door Steven Kloves, gebaseerd op het boek van JK Rowling

Muziek door Patrick Doyle

23:42 Gepost door Lachesis Benton | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Harry Potter and the Goblet of Fire Goede recensie. Ik ga er volledig mee akkoord. Ik heb de boeken nog niet gelezen, maar heb al wel de films gezien en ik moet zeggen dat ik dit inderdaad de beste vind, zowel qua verhaals als qua acteerwerk. Zeer goed opgemerkt van Ralph Fiennes. In plaats van een overdonderend creatuur, krijgen we een Lord of the Dark die zeer genuanceerd is in spreken en bewegen en dat maakt hem inderdaad erg griezelig. En ook de menselijke kant van het verhaal is zeer mooi gebracht. Na het zien van deze film ben ik meer dan ooit vastbesloten de boeken te pakken te krijgen.

Gepost door: Steve | 29-11-05

Tskk Ik ga volledig akkoord, maar als Snape-liefhebber (en ja heb de laatste boek gelezen), vind ik hem hier *schitterend* in deze verfiming. Alleen spijtig van sommige scènes die eruit geknipt zijn. Misschien volgende keer dat ze een iets langere film maken ipv deze verkorte versie. Ook de kinderen zullen dit zeker appreciëren als ze zo goed blijven als nu. Ik zou zo zeggen, op naar film 5.

Gepost door: Skaila | 29-11-05

De commentaren zijn gesloten.