20-12-05

King Kong

King Kong (2005)

And lo, the beast looked upon the face of beauty. And it stayed its hand from killing. And from that day, it was as one dead.

Objectief: ****
Subjectief: *****

Wanneer de overambitieuze regisseur Carl Denham in het bezit raakt van een kaart naar het mysterieuze Skull Island, besluit hij het eiland tot decor voor zijn volgende film te bombarderen en zijn hele filmcrew (al dan niet vrijwillig) stante pede in te schepen.
Het eiland blijkt echter minder verlaten dan gehoopt, en wanneer een stam angstaanjagende inboorlingen de mooie actrice Ann Darrow wil offeren aan de gevreesde ‘Kong’ mondt het hele avontuur uit op een levensgevaarlijke reddingsmissie…

Wie zat te wachten op een remake van King Kong, de obscure filmklassieker van 1933, zeker na het debacle van 1976?
Wij in ieder geval niet.
Het was dan ook niet meteen met het grootste enthousiasme – om het erg eufemistisch uit te drukken – dat we het nieuws over Peter Jackson’s nieuwe project onthaalden.
Maar dan kwam die eerste trailer en langzaam maar zeker werd onze interesse gewekt. Hmmm, het zag er allemaal best wel interessant uit. En uiteindelijk is het toch PJ, de man die ook het “onfilmbare” Lord of the Rings in erg goede banen heeft kunnen leiden.
Toen dan ook nog eens de eerste kritieken erg positief klonken, besloten we de gok maar te wagen en 3 uur van onze kostbare tijd aan een grote aap op te offeren (gelukkig op een net iets minder theatrale manier dan Ann’s opoffering).
En we hebben het ons geen moment beklaagd!

De film kan afschrikken om verschillende redenen: (1) wat is er godsnaam interessant of angstaanjagend aan de Aragog-versie van een gorilla (hmmm, misschien toch best een ander voorbeeld kiezen …), aan de Hagrid-versie van een gorilla, (2) wat met die “romance” tussen knappe Ann Darrow en harige-en-net-iets-minder-knappe Kong? (Is gans dat gedoe niet een beetje – euh – pervers?) en (3) drie uur ! Hoe hou je dat ooit vol?!

Oké, nu is het aan ons om die allemaal te ontkrachten…

Wij hebben ook nooit echt begrepen wat er zo griezelig is aan een flink uit de klauwen gewassen aap, vooral niet als die dan nog wordt vertolkt door een flink uit de klauwen gewassen pop of – sidder en beef – een man in een apenpak (letterlijk dan).
PJ heeft echter voorgoed komaf gemaakt met het ietwat softe imago van Koning Kong en dit dankzij de wondere trukendoos van de CGI (Computer Graphics). Weta, dat ook al zorgde voor de fantastische special effects in The Lord of the Rings, heeft weer alle registers opengetrokken. Kong leeft. Het is een dier van vlees en bloed geworden. Maar hier hebben we eigenlijk ook Andy ‘Gollum’ Serkis voor te danken. De goede man is weer bereid gevonden zich in zo’n onnozel motion-capture-pakje te hullen en daar mogen we hem zo ongeveer eeuwig dankbaar voor zijn (PJ heeft hem beloond met de rol van ‘Lumpy the Cook’).
De film valt of staat volledig bij het titelpersonage. Als dat niet overtuigt, als je niet gelooft in de emoties en drijfveren van die gorilla, dan wordt het hele verhaal gereduceerd tot een mooi uitziend (dat New York van de ’30! die dino’s!) maar leeg spektakel. En dan duurt drie uur vreselijk lang.
Gelukkig is dat dus niet gebeurd en overtuigt Kong. Zoals de echte ster van een film betaamt, “speelt” hij zelfs al de andere acteurs naar huis, wat zeker niet wil zeggen dat die niet goed zijn.
Naomi Watts zet een zeer overtuigende Ann Darrow neer. Ze is meer dan een doodsbange “scream queen”; ze is een “survivor” en dat niet alleen op Skull Island. Ook wanneer ze in het begin van de film zonder werk valt in een New York geteisterd door de economische depressie, weet ze haar plan te trekken.
Jack Black is goed gecast als de opportunistische Carl Denham. Oh, je hebt een vreselijke hekel aan het personage, maar op de een of andere manier begrijp je ook zijn waanzin. Je ziet ze fonkelen.
Ook Adrien Brody’s Jack Driscoll is best overtuigend als de ietwat verlegen schrijver die dan uiteindelijk via zijn eigen toneelstuk, dat hij nota bene voor Ann had geschreven, beseft wat voor een oen hij is.
Het is mooi te zien hoe Kong hem onmiddellijk als zijn grote vijand herkent en beschouwt. Beiden dingen naar Ann’s gevoelens – en dit brengt ons op afhaakreden (2) – maar gelukkig niet op hetzelfde soort gevoelens. Wat Ann voor Kong voelt, is een heel soort andere liefde dan dat ze voor Jack voelt (gelukkig maar!).
Het is de zeer mooi in beeld gebrachte relatie tussen vrouw en gorilla, die stille momenten van wederzijdse (h)erkenning, die deze film voor ons persoonlijk zo de moeite maken. Niet de brullende dino’s of de knappe speciale effecten maar deze wondermooie verstandhouding tussen Ann en Kong is het hart van het verhaal. Het zijn de scènes op het ijs, op de top van de rots en bovenop de Empire State Building (voor de vliegtuigjes komen) die je het langst bijblijven, die zo ontroeren (ook dankzij James Newton Howard’s heel mooie muziek) dat je niet moet verschieten als je ineens traantjes voelt bengelen.

Over reden (3) kunnen we vrij kort zijn: de film duurt lang, niets aan te doen (PJ lijkt het nu eenmaal erg moeilijk te vinden om te knippen). Of het ook effectief zo aanvoelt, is iets anders. Soms wel, soms niet.
De lange tijdsduur staat toe de personages en hun onderlinge relaties mooi en rustig te tekenen, en zo krijgt het verhaal ongetwijfeld meer diepgang.
Soms krijg je echter het gevoel dat sommige scènes echt wel korter konden (en dat is dan ook ongeveer het enige puntje van kritiek dat we op de film hebben, vandaar de 4 * voor de objectieve evaluatie). Zo zien al die dino’s er echt zeer knap uit, al hun stormlopen en gevechten zijn zeer mooi in beeld gebracht (het raadsel van hun uitsterven wordt nu trouwens ook verklaard: er is gewoon eentje uitgegleden en de rest is er over gestruikeld), maar het is misschien allemaal net iets te veel van het goede. Het ene verbazingwekkend effect na het andere hoopt zich op, waardoor alles ironisch genoeg aan waarde verliest. Zo is het gevecht van Kong met de 3 T-Rexen ongelofelijk knap gefilmd, maar het is het gewoon te veel. We beseffen dat het hier gaat om een luxeprobleem; het is alsof op Oudejaarsavond zowel kreeft als kaviaar krijgt, en dan nog met truffels (echte, geen van chocolade) erboven op. Maar zoals je de volgende dag dan wel zal merken: overdaad schaadt…
Laat dit je er zeker niet van weerhouden de film niet te gaan zien. Al de actie stuwt het verhaal verder, en voor je het beseft, kom je een drietal uur later de zaal uit, helemaal onder de indruk van een, ondanks alle CGI, diepontroerend avontuur.

Weetjes:
- 132 – dat is het aantal sensoortjes dat Andy Serkis op zijn gezicht alleen al geplakt kreeg om zo des te beter zijn gezichtsuitdrukkingen te kunnen vatten.
- Andy Serkis heeft trouwens ook zijn huiswerk goed gemaakt. Naast het bestuderen van gorilla’s in Rwanda, heeft hij ook een hechte vriendschap gesloten met de vrouwelijke gorilla Zaïre (klinkt allemaal nogal Belgisch) van de London Zoo.
- Voor veiligheidsredenen werden de filmrolletjes verspreid onder de titel Tiny Dancer. Het achtste rolletje werd zelfs apart verzonden.
- Pijnlijk… componist Howard Shore (die later vervangen werd door James Newton Howard) is kort te zien als componist (in de theaterzaal naar het einde toe).

Links:
- Reelviews
- BBC
- Variety
- Hollywood Reporter
- Entertainment Weekly
- Roger Ebert

---

King Kong (2005)

Van Peter Jackson

Met Andy Serkis (Kong, Lumpy the Cook), Naomi Watts (Ann Darrow), Adrien Brody (Jack Driscoll), Jack Black (Carl Denham), Colin Hanks (Preston), Thomas Kretschmann (Captain Englehorn), Jamie Bell (Jimmy), Evan Parke (Hayes), …

Script door Peter Jackson, Fran Walsch, Philippa Boyens

Muziek door James Newton Howard

13:14 Gepost door Lachesis Benton | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.