08-01-06

The Chronicles of Narnia - The Lion, the Witch and the Wardrobe


The Chronicles of Narnia – The Lion, the Witch and the Wardrobe (2005)

Narnia! It's all in the wardrobe just like I told you!

Objectief: ***
Subjectief: ***

Tijdens de Tweede Wereldoorlog logeren de vier kinderen Pevensie in het landhuis van een mysterieuze professor. Tijdens het verstoppertje spelen, ontdekken ze via een bijzondere kast de magische wereld van Narnia, een prachtig en ooit vredig land vol sprekende dieren en andere magische wezens, maar dat nu door de slechte Witte Heks Jadis ondergedompeld is in een eeuwigdurende winter (zonder Kerstmis!).
Een voorspelling “voorspelt” echter dat vier mensen een einde zullen maken aan de heerschappij van de heks en samen met de machtige leeuw Aslan, besluiten de kinderen Narnia eens en voor altijd te bevrijden…

Anders dan vele onschuldige kinderzieltjes in Engeland en de Verenigde Staten, heb ik een volledig Narnia-vrije jeugd gehad. Ik heb het mysterieuze land slechts erg toevallig leren kennen, via de briefwisseling tussen CS Lewis (de schrijver van de blijkbaar erg geliefde kronieken) en zijn goede vriend, ene JRR Tolkien. Het is een vriendschap waarbij de marketingbonzen van Disney goed in de handjes zullen gewreven hebben.
Want hoe kun je een film die gaat over een land bevolkt door mythische wezens en waar een hevige strijd woedt tussen goed en kwaad beter promoten dan het voor te stellen als een soort Lord of the Rings?
Zulke marketing technieken doen me altijd huiveren – wat hopen ze daar nu mee te bereiken, door een film aan te kondigen als “het vervolg op…” of “het tweede ...”? Dat er meer mensen naar de cinema gaan, waarschijnlijk. Maar blijkbaar hebben al die slimme koppen niet door dat het ook best averechts zou kunnen werken. Mensen die naar Narnia gaan om een tweede Lord of the Rings te zien, kunnen wel eens erg ontgoocheld de cinemazaal verlaten. Want ondanks de erg oppervlakkige gelijkenissen tussen beide werken, verschillen Lewis’ kronieken duchtig van Tolkien’s lijvige werk.
Je moet de film apart bekijken, en dus zeker niet zien als het “jonge broertje van…”, omdat hun respectievelijke auteurs toevallig goede pubgenoten waren.

Het spreekt vanzelf dat ik me dan ook in deze bespreking richt op de film zelf. Ik heb het boek enkele maanden geleden (als voorbereiding op de film, ik geef het toe) gelezen, dus ik wist waaraan ik me kon verwachten, en zo ben ik met een volledig Tolkien-vrije geest me op een bitterkoude maandagavond in de plaatselijke cinema gaan nestelen voor een dikke twee uur welbegeerde (in deze donkere tijden voor studenten allerlanden) ontspanning.
Die heb ik zeker gehad, maar daar bleef het jammer genoeg bij. Het verhaal op zich liet me winterkoud (sorry…). Er waren te veel elementen die er me bleven aan herinneren dat ik naar een ‘film’ aan het kijken was en dat het allemaal ‘nep’ is.
Zo komen de acteerprestaties van de kinderen vaak erg houterig over. Films met kinderen zijn altijd risicovol op dat vlak (kijk maar naar de evolutie van de Harry Potter acteurs!). Het is slechts zelden dat (vooral jonge) kinderen echt weten te overtuigen. Toch is de jongste actrice, Georgie Henley die de kleine (en schattige) Lucy speelt, hier best wel goed – je beleeft haar verwondering en emoties. Haar scènes met Mr Tumnus (een voortreffelijke James MacAvoy) zijn van de mooiste uit de hele film.
Het is vooral de interactie tussen de vier kinderen die krampachtig en – durven we het zeggen? – ingestudeerd overkomt.

Een ander element dat dit ‘nep-karakter’ versterkt, zijn de soms erg zwakke special effects (en dan druk ik het nog – euh - zwak uit). Ik viel ver van mijn zetel toen ik in de aftiteling las dat de CGI verzorgd is door ILM. Zo een ondermaatse dingen zijn we van hen niet gewoon. De bevers overtuigen allerminst, het kasteel van Jadis lijkt zo overgeplukt uit een Fantasy-film uit de ’80 en haar slee lijkt soms meer dan een halve meter over de sneeuw te zweven.
Het geeft de film een erg rommelig en “haastig-in-elkaar-geknutseld” gevoel, alsof Disney toch maar zeker die release datum voor Kerstmis wilde halen, de afwerking ten spijt.

Sinds The Lord of the Rings (oeps, sorry, en ik had nog zo beloofd er over te zwijgen) lijkt het wel alsof geen enkele zichzelf respecterende film korter dan 2h30 min mag duren, en ook Narnia ligt er niet ver van. De fans van de boeken mogen op hun beide oren slapen: ze hebben gewoon knal het boek verfilmd (één van de trouwste adaptaties ooit). Dat heeft zijn voordelen (geen horden boze fans en puristen die alles beginnen af te breken) maar ook enkele nadelen. Uiteindelijk is een film een ander medium dan een boek, en sommige delen hadden wat mij betreft gerust korter gemogen of zelfs gewoon geschrapt worden. Het zou wat meer dynamiek in de film steken, zeker doordat door het vele gebruik van close-ups (soms op enorm rare momenten) het ritme al genoeg vertraagd wordt.
Jammer genoeg betekent een “trouwe adaptatie” trouwens niet automatisch dat ook de algemene sfeer mee is verfilmd. Zo miste ik bijvoorbeeld heel het mysterie dat hangt rond ‘Professor Kirke’ – het personage bleef hier te oppervlakkig, waardoor een deel van de dramatische spanning verloren ging.
Gelukkig werd deze wel op andere manieren gebracht. Denk maar aan de prachtige beelden van Lucy die het laken van over de kast haalt of ’s nachts uit haar bed kruipt om er zeker van te zijn dat ze niet gedroomd heeft, om nog maar te zwijgen van de bijna poëtische scène waarin de wind een boodschap overbrengt.
Ook Harry Gregson-Williams’ muziek draagt hier zijn steentje bij. Met zowel kinderlijke, nostalgische en mysterieus klinkende thema’s brengt hij de film tot leven.

Ik zou Narnia zeker geen slechte film noemen; ik kan me voorstellen dat moest ik hem gezien hebben als 8-12-jarige, ik een enorme fan zou zijn en waarschijnlijk in elke kleerkast op zoek zou gaan naar een verborgen wereld. Maar nu, als sceptische (?) volwassene ben ik misschien iets te cynisch geworden om in de onschuld van het land achter de kast te geloven.
En toch… wanneer op het einde de kinderen weer uit de kast tuimelen (ik vond ze veel leuker als volwassenen ;-)) en ze beseffen dat ze niet meer terugkunnen (alhoewel…), voelde ik onverwacht iets dat verdacht veel op ‘spijt’ leek – alsof, met het onbereikbaar worden van het land achter de kast, ook de deuren naar mijn eigen zorgeloze kindertijd zich voorgoed sloten.

Weetjes:
- De film is volledig in chronologische volgrode opgenomen, wat eerder uitzonderlijk is.
- Georgie Henley’s reactie bij het zien van Narnia is “echt”. Het meisje was zo opgewonden om de set te zien dat de regisseur besloot haar te blinddoeken. Van zodra die blinddoek werd afgenomen, begonnen de camera’s te draaien…

Links:
- Reelviews
- BBC
- Variety
- Hollywood Reporter
- Entertainment Weekly
- Roger Ebert

---------
The Chronicles of Narnia – The Lion, the Witch and the Wardrobe

Van Andrew Adamson

Met Georgie Henley (Lucy Pensevie), Skandar Keynes (Edmund Pensevie), William Moseley (Peter Pensevie), Anna Popplewell (Susan Pensevie), Tilda Swinton (Jadis the White Witch), James MacAvoy (Mr Tumnus), Jim Broadbent (Professor Kirke), Liam Neeson (Aslan - stem), …

Script door Andrew Adamson, Ann Peacock, Christopher Markus en Stephen McFeely, gebaseerd op het boek van CS Lewis

Muziek door Harry Gregson-Williams

17:54 Gepost door Lachesis Benton | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.