02-02-06

Stage Beauty

Stage Beauty (2004)

A woman playing a woman? Where's the trick in that?

Objectief: ****
Subjectief: ****

In de jaren 1660, is Edward ‘Ned’ Kynaston de beroemdste ‘Leading Lady’ op het Engelse toneel. Vrouwen mogen immers niet optreden en hiervan maakt hij handig gebruik.
King Charles II is het echter beu steeds dezelfde acteurs in dezelfde oude tragedies te zien. En vermits niemand zijn advies lijkt op te volgen om ‘Othello’ een beetje op te vrolijken met enkele goede grappen, beslist hij dat vrouwen voortaan wel op de bühne mogen staan. Op die manier hoopt hij een nieuwe wind door het theater te laten waaien. Ned krijgt ineens erg veel concurrentie.
De poppen gaan pas echt aan het dansen wanneer Maria, zijn kleedster, ook haar kansen als actrice wil wagen en de koning bovendien een nieuwe wet uitvaardigt die het mannen voortaan verbiedt om nog vrouwen te spelen…

Elk jaar zijn er naast de ontelbare marketing-gebooste blockbusters ook tal van kleinere films die onze (meer bescheiden) cinemaschermen vullen. Ik weet het, je zou het niet meteen zeggen aan deze blog, maar ook ik kan best wel die kleinere films appreciëren.
Stage Beauty is zo één van die pareltjes. De film is bijna volledig onopgemerkt aan het merendeel van de bioscoopgangers voorbij gegaan (en dit waarschijnlijk omdat hij bijna nergens gedraaid werd, of, áls hij al in het programma stond, op de meest onmogelijke uren – we gaat er nu om 18h naar de film ??).
Ik heb mijn schade gelukkig kunnen inhalen, et voilà, ziehier mijn bedenkingen ter uwer beschikking…

Stage Beauty doet op het eerste gezicht erg denken aan Shakespeare in Love. Er zijn inderdaad enkele punten van overeenkomst (oa. Shakespeare, al dan niet in levende lijve), maar gelukkig ook veel verschillen (geen vervelende Gwyneth Paltrow om er maar één te noemen!).
Ook in Stage Beauty vormt het Engelse toneel het –euh- toneel van de film. Wat in Shakespeare in Love langs de neus weg wordt aangegeven (alleen mannen die op de scène mogen staan – vandaar Violet’s verkleedpartij), vormt hier de basis van het verhaal.
Ondanks onze “brede” 21ste eeuwse geest is het voor de meesten nog altijd moeilijk om zich in te beelden dat ‘Juliet’, ‘Ophelia’ of ‘Desdemona’ werden gespeeld door mannen (bij voorkeur jonge knapen, falsetto incluus). Het lijkt ons dan ook vrij vanzelfsprekend dat er op een bepaald moment werd belist om weer vrouwen door vrouwen te laten spelen.
Stage Beauty “leert” ons dat dat allesbehalve zo was. “Vrouwen(rollen) spelen” was een hele specialiteit. Jonge acteurs leerden van kindsbeen af hoe zich te gedragen als de “perfecte vrouw”.

‘Ned’ is ook het product van zo een opvoeding. Hij meent perfect te weten hoe een vrouw zich voelt, hoe ze zich in verschillende situaties gedraagt en hoe ze uiteindelijk ook sterft.
Billy Crudup (één van de meest ‘underrated’ acteurs van Tinseltown – wie van jullie heeft al van hem gehoord?) zet op schitterende manier de twijfelende ‘Ned’ weer. Met de nodige flair en schijnbaar op het grootste gemak brengt hij de soms niet eenvoudige dialogen. Hij geeft het personage de perfecte dosis arrogantie (‘Ned’ was uiteindelijk de beste in wat hij deed) die je, hoe verder het verhaal vordert, steeds meer ziet afbrokkelen. Wat overblijft is één brok twijfel en onzekerheid over zijn (seksuele) identiteit. Want hoe kan een man die jarenlang vrouwenrollen gespeeld heeft, ineens weer een man spelen/worden? Wat maak een man een man en een vrouw een vrouw? En hoever zit er iets vrouwelijk in een man en iets mannelijks in een vrouw?

Ook Claire Danes is overtuigend als zijn jonge kleedster/rivale Maria. Ze komt hier en daar wat theatraal uit de hoek (en dan hebben we het niet over het acteerwerk van haar personage!) maar het stoort nooit echt, en veel hangt natuurlijk af van haar dialogen die nu eenmaal soms theatraal klinken.
Belangrijker is echter de prikkelende ‘chemistry’ die tussen haar personage en dat van Crudup bij tijden van het scherm spettert en zo schitterende scènes oplevert. Denk maar aan de hele ‘repetitie’ op het einde, waar ‘Ned’ onrechtstreeks opnieuw leert wat het is een man te spelen/zijn, en ‘Maria’ een vrouw (en niet langer een vrouw gespeeld door een man die een vrouw nabootst – nog mee?).
(Even tussendoor – blijkbaar was die ‘chemistry’ er ook in het echt – Crudup verliet zijn 7-maanden zwangere vriendin voor Danes).

Ook de bijrollen zijn goed gecast. Tom Wilkinson (nog zo een ondergewaardeerde acteur) is zijn degelijke zelf. Rupert Everett is hilarisch als ‘Charles II’. Hugh Bonneville is eens niet de smeerlap en ook Ben Chaplin weet zich goed staande te houden als Ned’s beschermheer/minnaar.

Bij historische films is het natuurlijk ook belangrijk dat ook de juiste sfeer wordt gecreëerd (hier die van het Engeland van de 17de eeuw). Kostuums, sets, de muziek en zelfs hier en daar een (bescheiden) beetje CGI brengen ons terug naar het Engeland van weleer.

Kern van de zaak: voor liefhebbers van Shakespeare in Love of van intelligente en pientere historische films is Stage Beauty zeker een aanrader. De film is zeker niet perfect (sommige plotwendingen zijn vrij onduidelijk (waarom wordt ‘Ned’ daar ineens afgeklopt?) en de romance tussen ‘Ned’ en ‘Maria’ komt niet altijd goed gebalanceerd over), maar puike acteerprestaties en de heerlijke climax maken erg veel goed.

Weetjes:
- Het is in Samuel Pepys’ dagboek (de man heeft echt bestaan), dat we informatie kunnen lezen over het Londen van de 17de eeuw en ook Ned Kynaston. Je kunt het hier nalezen (als een blog) en zelfs comments aan toevoegen!
- Kate Winslet zou oorspronkelijk de rol van Maria op zich nemen, maar ze verliet het project net voor het filmen.
- Billy Crudup zou naar verluid de rol van ‘Jack’ in Titanic geweigerd hebben. Hij zelf zegt hierover erg bescheiden "If I had done Titanic it would have made, probably, $200,000 --worldwide. So I think my life would have been very, very similar."

Links:
- Reelviews
- BBC
- Variety
- Hollywood Reporter
- Roger Ebert

---
Stage Beauty (2004)

Van Richard Eyre

Met Billy Crudup (Edward ‘Ned’ Kynaston), Claire Danes (Maria), Rupert Everett (Charles II), Tom Wilkinson (Thomas Betterton), Hugh Bonneville (Samuel Pepys), Zoe Tapper (Nell Gwyn), Ben Chaplin (George Villiars, Duke of Buckingham), Richard Griffiths (Sir Charles Sedley), Edward Fox (Sir Edward Hyde), …

Script door Jeffrey Hatcher, naar zijn toneelstuk “Complete Female Stage Beauty”

Muziek door George Fenton

20:55 Gepost door Lachesis Benton | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.