14-02-06

Dave

Dave (1993)

You don't really know how much you can do until you stand up and decide to try.

Objectief: ****
Subjectief: ****

President Mitchell van de Verenigde Staten huurt soms dubbelgangers in om zijn meer saaiere taken over te nemen. Zo kan hij zich met “interessantere” dingen bezig houden. Ook op Dave Kovic die sprekend op de president lijkt, wordt een beroep gedaan.
Wanneer de echte president plots een zware beroerte krijgt, wordt Dave gevraagd of hij zijn rol niet even wil verder zetten, niet wetende dat hij zo perfect in de kaart speelt van de op macht beluste stafchef Bob Alexander …

Machthebbers fascineren. Ik denk dat iedereen wel eens een vlieg zou willen zijn om te zien wat er zich achter de witte muren van het presidentiële huis van de Verenigde Staten afspeelt. Oké, misschien dan niet meteen als vlieg, maar je begrijpt het idee.
De meeste “president”-films en –series zijn vaak om te ernstiger (Nixon, The West Wing) of sterk satirisch (Primary Colors), en het Witte Huis lijkt niet meteen de meest voor de hand liggende locatie voor een romantische komedie (alhoewel me ineens The American President te binnen schiet, maar dat was dan eerder een romantisch drama).
In ieder geval, in Dave hebben de makers er eerder voor gekozen een soort bewerking van het gekende sprookje “De Prins en de Bedelknaap” te brengen (je weet wel, een prins en een bedelknaap die sprekend op elkaar lijken, besluiten van leven te wisselen – ik ben vergeten hoe het verhaal eindigt).

Eigenlijk kunnen we met het woord “sprookje” Dave mooi samenvatten. De verhaallijn is nu eenmaal vrij ongeloofwaardig: een gewone man regeert over het machtigste land ter wereld en – wonder boven wonder – doet dat veel beter dan zijn dubbelganger.
Bovendien – en opletten hier voor spoilers, begin anders maar gewoon de volgende alinea te lezen – overtuigt het hele schandaal dat ‘Bob Alexander’ op ‘Dave’ (als ‘President Mitchell’) wil afschuiven niet echt: waarom zou hij juist met dat schandaal naar de pers stappen waar hij ook zelf bij betrokken is? Sommige mensen willen gewoon in die spreekwoordelijke put vallen blijkbaar…

Maar dat alles buiten beschouwing gelaten is Dave zeker een erg aangename en ontspannende film.
Kevin Kline is goed gecast in de dubbelrol van ‘Dave’/’President Mitchell’. Hij heeft al eerder bewezen dat hij een goed komisch acteur is, en ook hier zorgt zijn ontwapende vertolking en goede komische timing voor enkele erg grappige scènes (zijn eerste optreden als stand-in, waarbij hij, tegen beter weten in, steeds enthousiaster begint te wuiven en uiteindelijk vol overgave uitroept, onder een daverend applaus, “God bless you! God bless America!!!” is onvergetelijk). Het is mooi om te zien hoe hij groeit in zijn “rol als president”, hoe hij dankzij toenemend zelfvertrouwen, en vooral zijn (bijna supermenselijke) goede inborst een fantastische en geliefde president wordt. En hoewel je weet dat het allemaal zo fake is als Pamela’s borsten, vraag je je (zoals bij alle mooie sprookjes) toch geregeld af: “Waarom kan zoiets niet in het echte leven?”

Sigourney Weaver lijkt een ietwat rare keuze als First Lady, en ik moet toegeven dat ze me nog altijd niet volledig kan overtuigen (maar niet dat ze daar van zal wakker liggen, natuurlijk). In het begin is ze perfect als de koele, diep ontgoochelde vrouw van “ladies’ man” Mitchell. Naar het gelang het verhaal verder gaat, zou ze echter meer en meer moeten ontdooien (uiteindelijk worden ‘Ellen’ en ‘Dave’ verliefd op elkaar), en dat is zo een beetje het probleem. Ze blijft altijd erg afstandelijk zodat je je afvraagt wat vriendelijke ‘Dave’ toch ziet in zo een koele kikker.
Frank Langella (binnenkort te zien als ‘Perry White’ in Superman Returns) heeft het nodige charisma om de smeerlap van dienst te spelen (zijn ogen doen je echt terugdeinzen). Kevin Dunn komt goed over als de meer gematigde en sympathieke ‘Alan Reed’.
Persoonlijke showsteler is Charles – norse pa uit Beethoven – Grodin. Voor zijn uitdrukkingen alleen al loont het de moeite de film te zien. Vooral zijn reactie wanneer hij beseft hoe de vork precies aan de steel zit tussen ‘Dave’ en ‘Ellen Mitchell’ is schitterend.
Let ook op de vele cameo’s van bekende medemensen: Jay Leno, Larry King, Arnold Schwarzenegger, Oliver Stone (die voor de eerste keer juist zit met zijn samenzweringstheorie!) en talrijke Amerikaanse politici komen hun zegje doen over de miraculeuze veranderingen in de president.

Het script helt soms nogal gevaarlijk over naar de melige kant en sommige stukken (vooral die tussen ‘Dave’ en ‘Ellen’) gaan nogal traag vooruit, maar gelukkig zijn er genoeg grappige dialogen en ‘gags’ die het verhaal draaiende houden.

Och, Dave is zeker geen meesterwerk en is waarschijnlijk ook niet meteen de meest originele film, maar wie ligt daar nu wakker van?
Deze luchtige, hollywoodiaanse kijk achter de schermen van het Witte Huis slaagt er telkens weer in me de volle 90 minuten te ontspannen en een heerlijk “feel good” gevoel te geven.
Maar pas op – de film houdt wel mentale risico’s in! Sinds ik ‘Dave’ in zijn pyjama op het balkon van het witte huis heb zien huppelen, zie ik steeds Bush hetzelfde doen. Brrrrr…

Weetjes:
- In de film liegt ‘Dave’ dat hij een vrouw heeft ontmoet die half-Amerikaans, half-Polynesisch is (“She’s Amnesian”). De vrouw van Kevin Kline, Phoebe Cates, is half-Amerikaans, half-Polynesisch.

Links:
- Reelviews
- BBC
- Variety
- Rolling Stone
- Roger Ebert

---------
Dave (1993)

Van Ivan Reitman

Met Kevin Kline (Bill Mitchell/Dave Kovic), Sigourney Weaver (Ellen Mitchell), Frank Langella (Bob Alexander), Kevin Dunn (Alan Reed), Ben Kingsley (Vice-President Nance), Ving Rhames (Duane Stevenson), Charles Groding (Murray Blum), …

Script door Gary Ross

Muziek door James Newton Howard

16:37 Gepost door Lachesis Benton | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.