25-03-06

The Hitchhiker's Guide to the Galaxy

The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy (2005)

So long, and thanks for all the fish!

Objectief: ***
Subjectief: ***

Het zit aardman Arthur Dent allemaal niet echt mee. Bulldozers maken zich klaar om zijn huis met de grond gelijk te maken omdat het toevallig in de weg staat voor een nieuwe snelweg. Ironisch genoeg maken op hetzelfde moment ook duizenden ruimteschepen zich klaar om de Aarde uit de weg te ruimen omdat, hoe kan het ook anders, die toevallig in de weg staat voor een nieuwe ruimtesnelweg.
Arthur kan enkel overleven als hij nog snel kan meeliften met een voorbijvliegend ruimtetuig. Onontbeerlijk voor elke ruimtereiziger die veilig door de melkweg wil liften, is The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, een boek dat ook nog eens de zin des levens probeert te vinden…

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van the Hitchhiker’s guide to the Galaxy gehoord voor de film uitkwam. Eigenlijk een kleine schande, aangezien het verhaal eerder is verschenen als radiospel (wat het oorspronkelijk ook was) en TV-series. Hoe durf ik mezelf nu nog anglofiel te noemen?
In de loop der jaren heeft het een beetje een cult-status verworven (vooral dan in de UK en USA) en een verfilming kon dan ook niet op zich laten wachten en na heel wat ‘development-perikelen’ was het verleden jaar zo ver.
Wegens allerlei omstandigheden ben ik toen niet naar de bioscoop geraakt en eindelijk heb ik deze donderdag mijn schade kunnen inhalen. Ik had nood aan ontspanning, en die heeft The Hitchhiker’s Guide me zeker ook gegeven!

Oh, de film is geen meesterwerk, maar dat wil het ook niet zijn. Het is vooral een hoop schitterend zinloze nonsens die ironisch genoeg juist de zin van het leven wil achterhalen.
Maar jammer genoeg komt het allemaal nogal verwarrend nodig. Waarschijnlijk is dat ook de bedoeling , maar als kijker wil je (of ik althans) toch weten voor wat je je kostbare tijd nu precies aan het opofferen bent. Voor niet-leken (aka de lezers van de boeken / luisteraars van het radiospel) is dat natuurlijk allemaal geen probleem, zij weten dat de ‘non-sense’ ook nog een ‘sense’ heeft… Maar blijkbaar zijn de makers vergeten dat er toch nog enkele miljoenen andere mensen op deze aardbol rondlopen die niet zo vertrouwd zijn met ‘Arthur Dent’s’ wondere avonturen.
Zingende dolfijnen, de Aarde die vernietigd wordt (dat allemaal in de eerste 5 minuten), poëzie-spuiende aliens, … het heeft allemaal wel iets, maar na een tijdje begin je je toch af te vragen of het allemaal ook naar iets leidt…
Ik begon me pas echt te ergeren toen onze aller president van de Galaxy (de blonde, leeghoofdige (en hij heeft dan nog twee hoofden!) ‘Zaphod’) ten tonele verscheen.
Gelukkig beseften de filmmakers ook dat ze hier wel eens de aandacht van hun publiek konden verliezen, en eindelijk, ongeveer 39 minuten verder, komen ook de niet-Douglas Adams- lezers te weten met welk doel we deze bizarre trip doorheen het heelal aan het maken zijn.

Eenmaal dat geregeld, kon ik er weer tegen aan. En ik moet toegeven, van dan af werd de reis er alleen maar beter op. De humor is absurd en bij wijlen heerlijk sarcastisch (“What to do if you find yourself stuck with no hope of rescue: Consider yourself lucky that life has been good to you so far. Alternatively, if life hasn't been good to you so far, which given your present circumstances seems more likely, consider yourself lucky that it won't be troubling you much longer.”), de effecten zijn erg knap en indrukwekkend (hoe de planeten worden gebouwd!), en het verhaal is, van zodra je de zin van de zinloosheid doorhebt, aangenaam – euh – zinloos.
Bovendien is het, bij nadere beschouwing, zelfs niet allemaal zo’n nonsens, want sommige scènes lijken verdacht veel op parodieën: bureaucratische aliens die houden van eindeloos poëtisch geleuter, een planeet waar iedereen vol spanning wacht op de wederkomst van “De Neus” en in afwachting bizarre erediensten met bezwerende liederen houdt, lang wachten in de rij (“I'll handle this. I'm British. I know how to queue”). Het klinkt allemaal niet zo onbekend in de oren…

Ook de personages zijn best aangenaam. Martin – The Office – Freeman is goed gecast als de ‘everyday guy’ (‘Arthur Dent’) die willens nillens op de knotsgekke reis wordt meegesleurd. Hij is de held in de pyjama (letterlijk dan), of liever, de anti-held. Hij deed me denken aan die andere onwillige held uit de Britse literatuur die op zijn reis met x-aantal dwergen (ik ben het juiste aantal vergeten) een Ring vindt die opeens de hele toekomst van zijn wereld op het spel zet.
Mos Def (lijkt eerder de naam van een personage) speelt de energetische rol van ‘Ford Perfect’ en Sam Rockwell hangt de intergalactische gigolo uit als ergerlijke ‘Zaphod’. Voor alle duidelijkheid, Rockwell speelt zijn rol goed. Ik neem aan dat het de bedoeling is dat het personage snel op je systeem werkt (ik ben nog maar net in het boek begonnen en heb nog geen ‘Zaphod’ gezien, dus vergeef me als ik hier onzin zit uit te kramen (dan ben ik wel ‘in harmonie’ met het verhaal ;-))), en daar slaagt hij zeker in.
Mijn favoriete ‘personage’ is echter zonder twijfel de manisch-depressieve robot ‘Marvin’, met de grootte van Warwick Davis en de fluwelen stem van Alan Rickman. Misschien komt hij hier en daar wat houterig over (het is uiteindelijk een robot!), zijn teksten alleen al zijn de moeite om de film te zien (“Incredible... it's even worse than I thought it would be”). Moest je niet weten wat te kopen voor mijn verjaardag… ik wil zo eentje!

Van meligheid blijft de film gelukkig gespaard, alhoewel… het romantisch gedoe komt eigenlijk nogal overbodig en geforceerd over. Het voegt helemaal niets toe aan het verhaal. Integendeel, het stoort eerder, maar ja, de Wet van Hollywood stelt waarschijnlijk dat, wil een film opbrengen, er toch ook iets voor de ‘ladeeeez’ moet inzitten, en dat is dan vaak ‘a little romance’…
Ook de reclamefilm op het einde over hoe mooi het leven wel niet is, had voor mijn part geknipt mogen worden…

Ondanks deze kleine (en andere minder kleine) tekorten is The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy zeker een aanrader (vooral als je op zoek bent naar ontspanning zonder pretentie). Maar (ik weet het, wie ben ik om er over te zagen) ik heb dat knagende gevoel dat het misschien allemaal iets net flitsender had gekund… Een gemiste kans?

Weetjes:
- De religieuze goeroe ‘Humma Kaluva’ werd door Douglas Adams speciaal voor de film geschreven.
- In de film vermeldt men nooit ‘Ford’s’ achternaam (Prefect – een type wagen, voor alle duidelijkheid!). De Amerikanen zouden de grap nl niet doorhebben. Dat type auto werd enkel in Europa, Azïe en Australië verkocht. Alien ‘Ford’ had bij zijn bezoek aan de Aarde die naam gekozen, omdat hij dacht dat auto’s de regerende soort op onze planeet waren. Hij hoopte zo niet te veel op te vallen…
- “Belgium” is, volgens de boeken, het ergste scheldwoord dat er is (we mogen er trots op zijn). Het wordt in de film drie keer gezegd.
- Als je naar de holografische boodschap van die man van Magrathea kijkt met zo’n gek rood/groen brilletje, zie je de figuur in 3-D!

Links:
- Reelviews
- BBC
- Hollywood Reporter
- Entertainment Weekly
- Roger Ebert

---------
The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy (2005)

Van Garth Jennings

Met Martin Freeman (Arthur Dent), Mos Def (Ford Perfect), Zooey Deschanel (Trillian), Warwick Davis/ Alan Rickman (Marvin), John Malkovick (Humma Kaluva), Sam Rockwell (Zaphod Beeblebrox), Bill Nighly (Slartibartfast), …

Script door Douglas Adams en Karey Kirkpatrick, naar het boek/de boeken van Douglas Adams

Muziek door Joby Talbot

00:04 Gepost door Lachesis Benton | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.