14-07-06

Superman returns

You wrote that the world doesn't need a saviour, but every day I hear people crying for one.

Objectief: ****
Subjectief: *****

Na een jarenlange afwezigheid (vijf jaar om precies te zijn) keert Superman terug naar de aarde.
Hij beseft al snel dat de tijd niet is blijven stilstaan. Aartsvijand Lex Luthor bekokstooft weer volop een nieuw plannetje voor werelddominantie en Lois Lane, Supes’ grote vlam, leeft al enkele jaren samen met een toffe, vriendelijke man met wie ze ook een zoontje heeft…
Is er nog plaats voor onze blauw-rode held in een wereld die blijkbaar heeft leren (over)leven zonder hem?

Ik dacht van niet, eerlijk gezegd. Het was niet meteen met de grootste goesting dat ik op een warme zomeravond de (zalig met airco voorziene) cinemazaal binnenstapte om naar één van mijn ontgroeide jeugdhelden te gaan kijken, vooral toen ik hoorde dat de film ongeveer 150 minuten duurt.
Ik wist dat de kritieken in de States positief waren, maar toch bleef ik er allemaal wat sceptisch bij. Amerika heeft nu eenmaal vaak een andere kijk op superhelden dan wij, cynischere Europeanen.

Het was in het begin even wennen aan ‘held Superman’ (het blijft toch gek een man eenhandig een vliegtuig zien stoppen), maar voor je het goed en wel beseft, zit je in het verhaal en dit vooral dankzij de uitstekende acteerprestaties van de cast.
Singer verraste vriend en vijand toen hij aankondigde dat de onbekende Brandon Routh de rol van Supes voor zijn rekening zou nemen. De jonge acteur had de zware taak in de rode botten van de alom geliefde Christopher Reeve te stappen. En doet hij dat goed? Ja hoor! Écht acteren zien we hem misschien nog niet doen, maar hij slaagt er zeer goed in een zekere melancholie, twijfel en “menselijkheid” aan de Man of Steel te geven. Hij is zowel overtuigend als kluns Clark Kent en als macho-‘perfect gentleman’-ideale schoonzoon-held-Superman.
Kate Bosworth (die waarschijnlijk vooral gekend is als het aan-af-vriendinnetje van Orlando Bloom) heeft de zware taak een verbitterde Lois Lane op haar frêle schoudertjes te dragen. Ze is niet slecht gecast, heeft voldoende spirit, maar soms valt toch op dat de actrice zelf nogal jong is (ze is “slechts” 23). God ja, muggenzifterij uiteindelijk.
James Marsden heeft opnieuw de ondankbare rol (ook al in the X-Men-films) om met het liefje van de held te gaan lopen. Het leuke is dat zijn personage, neefje van Daily Planet baas Perry White, echt een “goede knul” is. Lois moet uiteindelijk natuurlijk met Superman eindigen (dat kan niet anders; dat mág ook niet anders!), maar het zal dan toch met gemengde gevoelens zijn…
Dan is er natuurlijk ook nog Kevin Spacey, die zich duidelijk ongelofelijk amuseert in de rol van pyscho Lex Luthor. Hij is heerlijk als ‘evil mastermind’ die opnieuw een gooi doet naar werelddominantie (ik weet het, ik heb het woord al eens gebruikt, maar het klinkt zo mooi!).
Ook nog een kleine opmerking over nieuwkomer Tristan Lake Leabu (wat een mooie naam!), die Lois’s zoontje speelt. Singer voorziet hem van de nodige close-ups het is ook niet moeilijk te begrijpen waarom… Die ogen! Die mimiek! Ik ben eens benieuwd hoe ver het ventje het zal schoppen…

Superman zou natuurlijk ook niet Superman zijn, mochten er geen spectaculaire special effects en vliegscènes in zitten, en ook hier heeft Singer het onderste uit de kan gehaald. Ochja, ik ga niet liegen en zeggen dat alles even geloofwaardig overkomt, maar in het algmeen lijkt de man te kunnen vliegen.
Het is raar dat de spectaculairste scène (die met dat vliegtuig) ergens in het midden van de film komt, zodat je bij de confrontatie tussen Luthor en Superman zo iets hebt van “Was dat het nu?”
Gelukkig wil dat niet zeggen dat daarmee ook de meest indrukwekkende scène achter de rug is. Voor mij persoonlijk zijn het vooral de kleinere dingen die het hem doen: Clark die even twijfelt om, nadat Lois hem verstrooid (en niet naar hem kijkend natuurlijk) zijn bril teruggeeft, misschien toch zijn identiteit prijs te geven; Martha Kent die machteloos buiten aan het ziekenhuis wacht (tussen duizenden Superman-fans) op nieuws van haar zoon; Lois Lane’s kind dat prompt een astma-aanval krijgt als hij Clark en Superman herkent, … of de schitterende openingssequence (daarvoor alleen is het al de moeite die film te gaan zien!).

Iedereen heeft wel een idee over Superman – enkelen van jullie zijn misschien vertrouwd met de comics, anderen kennen vooral de films met Reeve, nog anderen (zoals ik) zijn half opgegroeid met de TV-serie Lois & Clark, The New Adventures of Superman en hebben daar hun bepaald idee over de hele franchise aan overgehouden (zo weigeren mijn broers te gaan kijken naar een “sissy in panty’s en een rode onderbroek”).
Maar laat je dat allemaal niet te veel beïnvloeden. Geef Singer’s interpratie een kans (de man heeft uiteindelijk al bewezen dat hij het kan - The Usual Suspects en de twee eerste X-Men iemand?). De film is bij wijlen ‘over the top’ (Lois die zonder schrammetje en botbreuk uit dat vliegtuig komt) maar tja, het gaat nu eenmaal over SUPERman hé, en het is allemaal enorm leuke nostalgie.
De hele film schreeuwt om een sequel, en het is heel lang geleden, maar eindelijk heb ik nog eens dat heerlijke gevoel dat het verhaal nog niet af is, en er meer en nog beter staat te wachten…

Weetjes:
- De film werd voornamelijk in Australië gedraaid. Het graan bij de boerderij van de familie Kent is door de crew geplant en het duurde ongeveer twaalf weken eer het de goede hoogte had.
- Jack Larson die ‘Bo the Bartender’ speelt, was fotograag ‘Jimmy Olson’ in The Adventures of Superman (1952).
- Richard Branson, de excentrieke mulimillionair en eigenaar van Virgin, heeft blijkbaar een cameo als ‘flight engineer’ (bij dat vliegtuig waar alles mis loopt). Ook niet meteen de beste reclame…

---------
Superman Returns (2006)

Van Bryan Singer

Met Brandon Routh (Superman / Clark Kent), Kate Bosworth (Lois Lane), James Marsden (Richard White), Kevin Spacey (Lex Luthor), Parker Posey (Kitty), Frank Langella (Perry White), Tristan Lake Leabu (Jason White), …

Script door Michael Dougherty en Dan Haris

Muziek door John Ottman (met het gekende hoofdthema van John Williams)

De commentaren zijn gesloten.