05-11-06

The Devil Wears Prada

devil grootYou sold your soul to the devil when you put on your first pair of Jimmy Choo's!

Objectief: ***
Subjectief: ****

Miranda Priestly is de gevreesde hoofdredactrice van Runway, een toonaangevend modeblad. Haar humeurwisselingen maken of kraken carrières.
Haar nieuwe assistente Andrea ('Andy') Barnes probeert zich staande te houden terwijl haar onmogelijk veeleisende bazin bevel na bevel op haar afvuurt…
(bron: Cinebel)

Er zijn zo van die films waarvan je gewoon weet "Die moet ik gezien hebben". Voor mij was The Devil wears Prada er zeker zo eentje. Sinds enkele maanden heb ik zelf het plezier om als persoonlijke assistente te werken en de modewereld is niet zo heel ver verwijderd van de parfumeriewereld. Gelukkig is mijn baas geen Miranda Priestly (ik zou wel maken dat ik er weg was dan!) en ben ik bij mijn weten ook niet in één of andere parfum-bitch aan het veranderen (mijn broers zullen dit waarschijnlijk tegenspreken).
Enfin, ik ga hier geen verdere persoonlijke ontboezemingen doen, daarvoor is mijn leven allesbehalve interessant genoeg en bovendien moet het hier gaan over de film zelf.

Ik vond hem goed. Ik heb me geamuseerd zonder me echt overdreven te ergeren aan het een of het ander.
Ik snap wel dat de film niet door iedereen zo positief onthaald wordt. Uiteindelijk is het verhaal erg simpel en zo cliché als dat het groot is ("lelijk eendje" dat totaal onervaren in de modewereld beland, daar dan ineens een babe van formaat wordt, onderweg ook haar "normen, waarden en lief" verliest maar dan uiteindelijk “tot inkeer komt”). Zij die een scherpe parodie of cynische kijk op de mode-industrie hadden verwacht, komen er bedrogen uit.

Wat biedt de film dan wel? Een tweetal uurtjes aangenaam vertier, niets meer, niets minder. En Meryl Streep, die zoals altijd weer perfect haar personage weet neer te zetten. Toegegeven, de regisseur en schrijver helpen haar hier een heel stuk in. Nog voor we ook maar een glimp van Miranda hebben opgevangen, geven de haastige en zenuwachtige camerabeelden en de paniekerige reacties van de medewerkers op Runway aan dat het geen doetje is dat daar zo dadelijk het gebouw komt binnenwandelen. Streep maakt het af. Niet door te schreeuwen, te razen of te tieren, maar door met zeemzoete, bijna zweverige stem de meest vernietigende commentaar en onmogelijke bevelen te geven. Ze slaagt er op geloofwaardige manier in iedereen rondom haar een gigantisch, onredelijk schuldgevoel te geven (Waarom vliegen er nu geen vliegtuigen tijdens een orkaan?).

De jonge actrice Anne Hathaway weet zich mooi staande te houden naast zo een monument. De jongeren onder ons zullen haar misschien kennen uit "sprookjesfilms" als Ella Enchanted of The Princess Diaries. De laatste tijd waagt ze zich echter ook meer en meer aan "serieuzer" werk en was ze onder andere te zien als vrouw van Jake Gyllenhaal in Brokeback Mountain. Ze heeft net de opnames van Becoming Jane (een biopic over Jane Austen, achter de rug (ik ben eens benieuwd hoe haar Engels accent klinkt) en tussendoor dus nog even dit luchtige The Devil Wears Prada. Een "lelijk eendje" zal ze wel nooit zijn, maar toch heeft ze, zeker in het begin van de film, een erg "gewone" uitstraling, die ervoor zorgt dat je je op de één of andere manier toch met 'Andy' kunt identificiëren. Ik vond trouwens ook dat haar transformatie op zich nog meeviel, wat haar familie en vrienden ook mogen beweren. Ok, ze gaat wat duurder gekleed, maar hoe zou je zelf zijn als je gratis al die merkkledij in de schoot geworpen krijgt? Ze bleef altijd even vriendelijk (zelfs tegen personen die het allesbehalve verdienden, wat dan wel weer overdreven was), dus snap ik niet waarom haar vriendje en kennissen zaten te zagen over "de nieuwe Andy". Ze was steeds in de weer voor haar werk, maar daar kan zij op zich weinig aan doen. Ik zou er trouwens ook niet mee kunnen lachen, moesten mijn vrienden een telefoontje van mijn baas boycotten.
In de bijrollen zien we onder andere de knappe Simon The Guardian Baker als rokkenjager Christian Thompson, Emily Blunt als bitchy (maar net niet té) – euh- Emily en Stanley Tucci die als Nigel een erg leuke (zij het ongelofelijke cliché) rol neerzet.

Het script zat goed in elkaar, allemaal erg voorspelbaar maar dat is geen zonde natuurlijk. Toch… naar het einde toe waren er een paar dingen die lichtjes mis begonnen te lopen. Zo klonk de “I’m not your honey”(of iets in die aard)-repliek nogal geforceerd (al zag ik hem van mijlenver afkomen) en het einde (de trip naar Boston, Miranda’s mail naar de uitgever van die New Yorkse krant) was een beetje te veel van het goede. Ma bon, kleinigheden uiteindelijk, die zeker niet opwegen tegen de 2 h zorgeloze ontspanning die deze film te bieden heeft!

Weetjes:
- Zoals de HP-fans onder jullie wel weten, is het ver onmogelijk nu al aan het zevende boek te komen (vooral omdat het nog niet helemaal geschreven is). In ieder geval is één van de nepboeken uit de film voor een slordige $ 586.00 onder de hamer gegaan…

--

The Devil Wears Prada (2006)

Van David Frankel

Met Meryl Streep (Miranda Priestley), Anne Hathaway (Andrea Sachs), Emily Blunt (Emily), Stanley Tucci (Nigel), Adrien Grenier (Nate), Simon Baker (Christian Thompson), …

Script van Aline Brosh McKenna, gebaseerd op het boek van Lauren Weisberger

Muziek van Theodore Shapiro

14:34 Gepost door Lachesis Benton in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.