20-08-06

Pirates of the Caribbean - Dead Man's Chest

Every man has a price which he will willingly accept, even for that which he hopes never to sell.

Objectief: ***
Subjectief: **

Er wordt Kapitein Jack Sparrow geen moment rust gegund. Hij heeft nog maar net zijn Black Pearl terug of daar komt Davy Jones, kapitein van de Vliegende Hollander en meester der zeeën al aan zijn deur kloppen om een bloedschuld te vereffenen.
Om te ontsnappen aan een eeuwigheid van slavernij, probeert Jack, met de (al dan niet vrijwillige) hulp van Will en Elizabeth, de kist te vinden waarin volgens de legende het hart van Davy Jones zit.
Maar ook piratenjager Lord Beckett is er naar op zoek, om zo Davy Jones (en dus ook de zee) in zijn macht te krijgen en voor eens en voor altijd de piraten naar de geschiedenisboeken te kunnen bannen…

Ik heb maanden en maanden en maanden naar deze film uitgekeken. Zoals jullie kunnen opmaken uit mijn Pirates 1 review was ik een ENORME fan van de eerste film. Ik had er geen superlatieven genoeg voor.
Van dat enthousiasme blijft er, na het zien van Pirates of the Caribbean – Dead Man’s Chest niet erg veel meer over…
Voor een groot deel ligt dat waarschijnlijk aan mijzelf, aangezien ik ongeveer de enige lijk te zijn die de film niets speciaal vond. Ik had er misschien te veel van verwacht, en dat is al niet de beste beginsituatie.
Aan de andere kant kan ik me toch niet van het gevoel ontdoen dat het niet volledig aan mij te wijten is. Er zijn dingen die gewoon veel beter konden.Een overzicht…

(1) Keira Knightley. Ik weet dat het kind kan acteren – we hebben het haar al zien doen in Pride and Prejudice, Doctor Zhivago en zelfs de eerste Pirates, maar hier liep ze er volledig verloren bij (iets wat eigenlijk voor de gehele cast kan gezegd worden – niemand wist gelijk goed wat doen, waarheen het verhaal leidde, … maar daarover verder meer).
Waar Elizabeth in de eerste film ondanks haar ‘damsel in distress’-rol toch nog sterk en onafhankelijk overkwam, was ze hier vooral een ergerlijke – euh – zaag. En ironisch genoeg wilden de makers haar nu juist meer spirit geven. Ze mag zelfs even met zwaardjes vechten. Maar als puntje bij paaltje komt, heeft ze niets in de soep te brokken. Tijdens het volledig overbodige gevecht tussen Jack, Norrington en Will steekt ze één van de meest ergerlijke dialogen af sinds George Lucas’s pennenvruchten voor de Star Wars prequels.
En dan is er nog de “chemistry” tussen haar en Jack. In de eerste film is die er wel degelijk, nu komt ze geforceerd over. Elizabeth wéét uit ervaring dat Jack een opportunist is die vooral aan zichzelf denkt en toch vertrouwt ze hem hier klakkeloos en is ze verwonderd als blijkt dat hij Will naar Davy Jones heeft gestuurd. Misschien is dat ineens omdat ze beseft dat hij toch wel mooie ogen heeft?
Enfin, dat brengt me naar mijn tweede punt van ergernis…

(2) Jack Sparrow. De Jack Sparrow uit deze film is slechts een schaduw van het geschifte maar pientere personage uit de eerste film. Hij was onnozel en lulde constant uit zijn nek, maar hij had de touwtjes in handen. Achter die donkere ogen zag je de radaartjes draaien en hij bespeelde iedereen op magistrale wijze.
Nu loopt hij vooral constant te lallen. Waar zijn de pientere lichtpuntjes naar toe? Elk respect voor het personage is verdwenen; wat overblijft is een holle schelp met veel bizarre trekjes.
De spreekwoordelijke druppel kwam er wanneer hij in deze film tegen Will (denk ik) zegt dat de Black Pearl “maar” een schip is. Komaan zeg, de HELE EERSTE film draaide om die boot! Hij zet er zijn leven (en dat van anderen) gedurig voor op het spel.
De schrijvers lijken hem volledig anders te hebben benaderd… “grappiger”… en daar loopt het mis. “Grappig” is hier erg vaak synoniem met “geforceerd” en dat kwam na een tijdje vooral zielig over. En zo kom ik tot mijn laatste grote punt van kritiek…

(3) het script. Ik weet het, ik weet het. Deze film moet je samen bekijken met de derde Pirates die er volgend jaar ergens aankomt (en er is zelfs al sprake van een vierde…) dus over het verhaal zelf kan uiteindelijk weinig gezegd worden. Toch vrees ik het “Matrix-effect”: de twee (overbodige) sequels zouden misschien beter werken in één film. De plot lijkt te veel te zijn uitgesmeerd (“like butter spread over too much bread”, zoals Bilbo dat zo mooi zegt). Voor de helft van de tijd zat ik me af te vragen wat iedereen daar nu eigenlijk liep te doen; het leken wel rondrennende kippen zonder kop. Dat stuk met die kannibalen is grappig (zij het te lang uitgesponnen), maar wat droeg het bij tot het verhaal? Wat lopen die Pintel en Ragetti (dienen met zijn oog) daar te doen? Waarom zit iedereen op het einde ineens bij Tia Dalma (die voodoo-heks)?

Is er dan niets goed aan de film? Oh, jawel hoor. Hier en daar was er een nog een sprankeltje humor van de eerste film te zien (“Now where is that dog with those keys!”, de scène waarin de crew van de Black Pearl in die bolvormige kooien letterlijk doorheen de lucht walst, …). De eerste dertig seconden waren knap gefilmd en de laatste dertig seconden vervulden me met zoveel heimwee naar film 1 dat ik willens nillens toch wil weten wat er in film 3 gaat gebeuren. Disney’s missie geslaagd dus…

Weetjes:
- De scène op het einde, met Elizabeth, Jack en de handboeien (…) is een ideetje van Keira.
- Om Orlando echt verwonderd te doen kijken, kwam de kusscène tussen Elizabeth en Jack niet in zijn script voor.
- Ook in deze film is de pretparkattractie niet ver weg. Het moeras waarin Tia Dalma woont, is gebaseerd op de ‘Lagoon’ waar je in het begin van de rit met je bootje doorwaadt.
- In Disneyland (USA) en Disney World, maken Jack Sparrow, Davy Jones en Barbossa vanaf nu ook hun opwachting in de attractie.

---------
Pirates of the Caribbean – Dead Man’s Chest (2006)

Van Gore Verbinski

Met Johnny Depp (Jack Sparrow), Orlando Bloom (Will Turner), Keira Knightley (Elizabeth Swann), Jonathan Pryce (Governor Swan), Jack Davenport (Comodore Norrington), Bill Nighy (Davy Jones), Naomie Harris (Tia Dalma), Stellan Skarsgard (Bootstrap’s Bill), …

Script door Ted Elliott en Terry Rossio

Muziek door Hans Zimmer

19:51 Gepost door Lachesis Benton in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: bespreking, potc |  Facebook |

14-07-06

Superman returns

You wrote that the world doesn't need a saviour, but every day I hear people crying for one.

Objectief: ****
Subjectief: *****

Na een jarenlange afwezigheid (vijf jaar om precies te zijn) keert Superman terug naar de aarde.
Hij beseft al snel dat de tijd niet is blijven stilstaan. Aartsvijand Lex Luthor bekokstooft weer volop een nieuw plannetje voor werelddominantie en Lois Lane, Supes’ grote vlam, leeft al enkele jaren samen met een toffe, vriendelijke man met wie ze ook een zoontje heeft…
Is er nog plaats voor onze blauw-rode held in een wereld die blijkbaar heeft leren (over)leven zonder hem?

Ik dacht van niet, eerlijk gezegd. Het was niet meteen met de grootste goesting dat ik op een warme zomeravond de (zalig met airco voorziene) cinemazaal binnenstapte om naar één van mijn ontgroeide jeugdhelden te gaan kijken, vooral toen ik hoorde dat de film ongeveer 150 minuten duurt.
Ik wist dat de kritieken in de States positief waren, maar toch bleef ik er allemaal wat sceptisch bij. Amerika heeft nu eenmaal vaak een andere kijk op superhelden dan wij, cynischere Europeanen.

Het was in het begin even wennen aan ‘held Superman’ (het blijft toch gek een man eenhandig een vliegtuig zien stoppen), maar voor je het goed en wel beseft, zit je in het verhaal en dit vooral dankzij de uitstekende acteerprestaties van de cast.
Singer verraste vriend en vijand toen hij aankondigde dat de onbekende Brandon Routh de rol van Supes voor zijn rekening zou nemen. De jonge acteur had de zware taak in de rode botten van de alom geliefde Christopher Reeve te stappen. En doet hij dat goed? Ja hoor! Écht acteren zien we hem misschien nog niet doen, maar hij slaagt er zeer goed in een zekere melancholie, twijfel en “menselijkheid” aan de Man of Steel te geven. Hij is zowel overtuigend als kluns Clark Kent en als macho-‘perfect gentleman’-ideale schoonzoon-held-Superman.
Kate Bosworth (die waarschijnlijk vooral gekend is als het aan-af-vriendinnetje van Orlando Bloom) heeft de zware taak een verbitterde Lois Lane op haar frêle schoudertjes te dragen. Ze is niet slecht gecast, heeft voldoende spirit, maar soms valt toch op dat de actrice zelf nogal jong is (ze is “slechts” 23). God ja, muggenzifterij uiteindelijk.
James Marsden heeft opnieuw de ondankbare rol (ook al in the X-Men-films) om met het liefje van de held te gaan lopen. Het leuke is dat zijn personage, neefje van Daily Planet baas Perry White, echt een “goede knul” is. Lois moet uiteindelijk natuurlijk met Superman eindigen (dat kan niet anders; dat mág ook niet anders!), maar het zal dan toch met gemengde gevoelens zijn…
Dan is er natuurlijk ook nog Kevin Spacey, die zich duidelijk ongelofelijk amuseert in de rol van pyscho Lex Luthor. Hij is heerlijk als ‘evil mastermind’ die opnieuw een gooi doet naar werelddominantie (ik weet het, ik heb het woord al eens gebruikt, maar het klinkt zo mooi!).
Ook nog een kleine opmerking over nieuwkomer Tristan Lake Leabu (wat een mooie naam!), die Lois’s zoontje speelt. Singer voorziet hem van de nodige close-ups het is ook niet moeilijk te begrijpen waarom… Die ogen! Die mimiek! Ik ben eens benieuwd hoe ver het ventje het zal schoppen…

Superman zou natuurlijk ook niet Superman zijn, mochten er geen spectaculaire special effects en vliegscènes in zitten, en ook hier heeft Singer het onderste uit de kan gehaald. Ochja, ik ga niet liegen en zeggen dat alles even geloofwaardig overkomt, maar in het algmeen lijkt de man te kunnen vliegen.
Het is raar dat de spectaculairste scène (die met dat vliegtuig) ergens in het midden van de film komt, zodat je bij de confrontatie tussen Luthor en Superman zo iets hebt van “Was dat het nu?”
Gelukkig wil dat niet zeggen dat daarmee ook de meest indrukwekkende scène achter de rug is. Voor mij persoonlijk zijn het vooral de kleinere dingen die het hem doen: Clark die even twijfelt om, nadat Lois hem verstrooid (en niet naar hem kijkend natuurlijk) zijn bril teruggeeft, misschien toch zijn identiteit prijs te geven; Martha Kent die machteloos buiten aan het ziekenhuis wacht (tussen duizenden Superman-fans) op nieuws van haar zoon; Lois Lane’s kind dat prompt een astma-aanval krijgt als hij Clark en Superman herkent, … of de schitterende openingssequence (daarvoor alleen is het al de moeite die film te gaan zien!).

Iedereen heeft wel een idee over Superman – enkelen van jullie zijn misschien vertrouwd met de comics, anderen kennen vooral de films met Reeve, nog anderen (zoals ik) zijn half opgegroeid met de TV-serie Lois & Clark, The New Adventures of Superman en hebben daar hun bepaald idee over de hele franchise aan overgehouden (zo weigeren mijn broers te gaan kijken naar een “sissy in panty’s en een rode onderbroek”).
Maar laat je dat allemaal niet te veel beïnvloeden. Geef Singer’s interpratie een kans (de man heeft uiteindelijk al bewezen dat hij het kan - The Usual Suspects en de twee eerste X-Men iemand?). De film is bij wijlen ‘over the top’ (Lois die zonder schrammetje en botbreuk uit dat vliegtuig komt) maar tja, het gaat nu eenmaal over SUPERman hé, en het is allemaal enorm leuke nostalgie.
De hele film schreeuwt om een sequel, en het is heel lang geleden, maar eindelijk heb ik nog eens dat heerlijke gevoel dat het verhaal nog niet af is, en er meer en nog beter staat te wachten…

Weetjes:
- De film werd voornamelijk in Australië gedraaid. Het graan bij de boerderij van de familie Kent is door de crew geplant en het duurde ongeveer twaalf weken eer het de goede hoogte had.
- Jack Larson die ‘Bo the Bartender’ speelt, was fotograag ‘Jimmy Olson’ in The Adventures of Superman (1952).
- Richard Branson, de excentrieke mulimillionair en eigenaar van Virgin, heeft blijkbaar een cameo als ‘flight engineer’ (bij dat vliegtuig waar alles mis loopt). Ook niet meteen de beste reclame…

---------
Superman Returns (2006)

Van Bryan Singer

Met Brandon Routh (Superman / Clark Kent), Kate Bosworth (Lois Lane), James Marsden (Richard White), Kevin Spacey (Lex Luthor), Parker Posey (Kitty), Frank Langella (Perry White), Tristan Lake Leabu (Jason White), …

Script door Michael Dougherty en Dan Haris

Muziek door John Ottman (met het gekende hoofdthema van John Williams)